Een hard fork vindt plaats wanneer een blockchainnetwerk een significante wijziging ondergaat die niet achterwaarts compatibel is. Dit betekent dat nodes in het netwerk die niet upgraden naar de nieuwe versie van de software, geen blokken of transacties kunnen valideren die onder het nieuwe protocol zijn gecreëerd. Hard forks vinden doorgaans plaats om verschillende redenen, zoals het implementeren van nieuwe functies, het verhelpen van beveiligingsproblemen of het oplossen van meningsverschillen binnen de community over de richting van het netwerk. Wanneer een hard fork wordt uitgevoerd, kan dit leiden tot de creatie van een nieuwe cryptocurrency als de wijzigingen substantieel genoeg zijn. Een voorbeeld van een opvallende hard fork is Bitcoin Cash, het resultaat van een splitsing van Bitcoin in 2017. Deze fork was bedoeld om de transactiecapaciteit te vergroten en de kosten te verlagen. Na een hard fork kunnen zowel de originele als de nieuwe cryptocurrencies onafhankelijk van elkaar blijven bestaan, wat vaak leidt tot verschillende communities, functionaliteiten en ecosystemen eromheen. Over het algemeen zijn hard forks essentiële processen in de evolutie en het beheer van blockchainnetwerken, die de dynamische aard van de ontwikkeling en de consensus binnen de community weerspiegelen.